İSTİSNA

(Hayal Dünyasına Bilet-2)

Ufaklık hiç de ufak değildi aslında. Kendisi ufak olabilirdi evet, ama kapladığı yer dünyalardı. "Benim gönlüm çok geniş dünyaları alır" diyen biri onunla tanışmamış olmalıydı. Çünkü onu tanıyıp gönlünde başkasına yer ayırabilecek çok fazla kişi yoktu  dünyada. Ama zaten güzel olan istisna değil miydi?

Sordu ufaklığa "neden bu kadar büyüksün? o kadar büyüksün ki sevgi için ayırdığım hiç bir yere sığmıyor sana olan sevgim" ufaklık cevap veremedi tabi ki. Kendi kendine döndü o zaman " Başka hiç mi yer yok “. Hiç düşünmeden cevapladı kedini “ Senin kapladığın yer o kadar çok ki. Senden kalana sığmıyor zaten”

“Ne yapmamız gerekiyor peki ?” diye sordu kendisine.

“Çok kolay değil ama istisna olacağız”

“Nasıl yapacaz ki bunu?”

“Çok bir şey yapmamıza gerek yok aslında biz zaten İstisnayız. Tek yapmamız gereken bunun farkına varmak” diye yanıtladı kendini ve es vermeden konuşmaya devam etti. “Milyonlarca arasında seçilip doğmak zaten bir istisna olduğumuzu göstermiyor mu. Peki doğduktan sonra milyonlar arasında kendimizi bulmak istisnanın devamı değil mi sence. İstisna doğandan doğan istisna her şeyin istisnası olabileceğimizi kanıtı değil mi peki”

Soluksuz kurmuştu uzun ve karmaşık cümleyi. Ama bu cümle ışığı yakmıştı. Kendinin farkına vardı kendisi. Hemen kalktı oturduğu yerden, kendisinin elini tuttu ve onu da ayağa kaldırdı. Şaşırdı kendisi. “Ne yapıyorsun”.

“Hani ufaklık gelince ertelediğimiz hayal bavulumuz var ya? Onu hazırlamaya gidiyoruz. Dünya kadar istisna olacaz” dedi gülerek kendisine.

Üçü elele tutuştu. Doğdukları günden beri istisna olan ömürlerinin geri kalanını daha da istisnai yaşamak için koyuldular yola.